کاش در دهکده عشق فراوانی بود

                                                  توی بازار صداقت کمی ارزانی بود

 

کاش اگر گاه کمی لطف به هم میکردیم

                                                   مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود

 

کاش به حرمت دلهای مسافر هر شب

                                                 روی شفاف ترین خاطره مهمانی بود

 

کاش دریا کمی از درد خودش کم میکرد

                                                  قرض می داد به ما هر چه پریشانی بود

 

 

کاش به تشنگی پونه که پاسخ دادیم

                                                 رنگ رفتار من و لحن تو انسانی بود

 

مثل حافظ که پر از زمزمه و الهامست

                                                کاش رنگ شب ما هم کمی عرفانی بود

 

چه قدر شعر نوشتیم برای باران

                                              غافل از آن دل دیوانه که بارانی بود

 

کاش سهراب نمیرفت به این زودی ها

                                               دل پر از صحبت این شاعر کاشانی بود

 

کاش دلها پر افسانه نیما می شد

                                            و به یادش همه شب ماه چراغانی بود

 

کاش چشمان پر از پرسش مردم کمتر

                                            غرق این زندگی سنگی و سیمانی بود

 

کاش دنیای دل ما شب از این شب ها

                                             غرق هر چیز که می خواهی و می دانی بود

 

دل اگر گرفت  دعایش بکنیم

                                         راز این شعر همین مصرع پایانی بود

 

 

 

مریم حیدر زاده

من تابع آرای ملت هستم .

ولی امیدوارم که افراد متعد و متخصص در این انتخابات نیز پیروز شوند . 

 قانون خوشبختي

اگه این درسا بذارن می خوام یه مطلب ضروری و بسیار مهم اخلاقی بذارم (از سه شنبه شب می خواستم بذارم نشده ) چند تا مطلب علمی و یک مطلب سیاسی ضروری هم دارم!

عین چی افتادم رو درسا!!!

 

 

گدایی کن تا محتاج خلق نشی!!!

 

امشب چه غوغا کرده ای طو فان چه بر پا کرده ای
                                                        در سرزمين سينه ام دل را چو دريا کرده ای
گاهی به مدم می کشی گاهی به جذرم می کشی
                                                         ای ماه  پر افسون مرا بالا و پايين کرده ای
تا کی به ساحل سر زنم امواج را بر در زنم
                                                       تا کی بجويم من تو را لنگر کجا را کرد ه ای
کی در هوا فانی شوم کی ابر بارانی شوم
                                                     بر من بتاب ای ماهتاب کاتش به دلها کرده ای
پا در رکاب موج بر با خود مرا تا اوج بر
                                                    آی و وفا کن در کنار عهدی که با ما کرده ای
آی و تنی در اب زن چرخی در اين گرداب زن
                                                     آیا به عمرت اينچنين موجی تماشا کرده ای
تو سينه ام را ميدری تا کی نمايی دلبری
                                                           گويا ميان يک صدف گوهر تو پيدا کرده ای
پر شور گرديده دلم با آن که نزد ساحلم
                                                      می ميرم از تشنه لبی از ما چه پروا کرده ای
بردی ببر اين ابرو در هم مکش آن چشم و رو
                                                                از آبروی من عجب ابری مهيا کرده ای
شد رعد و برق اين ابر من يعنی سر امد صبر من
                                                         باران که می بارد بيا دل را تو رسوا کرده ای
ديگر چه سود از گفتگو رو گل ندارد پشت و رو
                                                        با ما مگر تا پیش از اين بهتر از اين تا کرده ای
دريای من آرام گير از عکس رويش کام گير
                                                      مه در بغل کی آيدت دل خوش چه بيجا کرده ای

 حجت الاسلام پناهیان

شما حق ندارید ما را مسخره کنید
ما در دورانی که آگهی بازرگانی وجود نداشت، نفس می کشیدیم
دورانی که برای خرید ماست باید سطلت را با خودت می بردی
با دفترچه ی بسیج اقتصادی، سهمیه سیگار می گرفتی
برای شیرخشک خواهر کوچکت، صف می ایستادی
موز سوغات مکه بود
نفت و گاز مایع و پیاز و گوشت و مرغ، یک روز در میان کیمیا می شدند
دو شبکه ی موجود، اغلب فقط یک سوت گوشخراش پخش می کردند
و قهرمان فیلم ها کارمندهای اجاره نشینی بودند که پیکان قراضه داشتند
آدم های بد احتکار می کردند
و آدم های خوب از یک شبه پولدار شدن بدشان می آمد
بانک ها سود نمی دادند
دنیا روی قرض الحسنه می چرخید
آژیر قرمز و بمباران جزیی از زندگی بودند
به جای ذرت مکزیکی و پیتزا، آلاسکا بود و توت کندن با دمپایی پلاستیکی
کامپیوتر و اینترنت و موبایل وجود نداشت
و بچه ها در اوقات فراغت از کتابخانه رمان های کهنه قرض می گرفتند
یا با بچه های مسجد محل، اردو می رفتند

دانشجوها می خواستند دنیا را از نو بسازند
از فرط خنگی یاد نمی گرفتند همکلاسی های غیر همجنس را به اسم کوچک صدا بزنند
و عرضه ی کوه رفتن با آن ها را نداشتند
همه چیز مثل همین نوشته ها کلیشه ای بود
اما اصالت داشت
همه چیز مثل همین نوشته ها بدون وزن و قافیه بود
اما واقعیت داشت
بله، تاکید می کنم
شاید به مدد قسمت،
هرگز جلف نبودیم
هی...

 

ستون یادداشت همشهری جوان با تصرف و تلخیص

 

 

بسیج مدرسه ی عشق است .

بسیجی یعنی علی که تمام وجودش وقف اسلام بود .

بسیجیان مرغان آغشته به خونی هستند که این دنیا گنجایش آنها را ندارد !

جوهره بسيجي بودن، آمادگي براي انجام وظيفه در همه عرصه‌ها و به‌کارگيري تمام قوا در راه اسلام است.
بسيجي کسي است که معناي زندگي را درست فهميده و تمام توان خود را براي رسيدن به هدف زندگي، يعني قرب الهي متمرکز کرده باشد. در واقع حقيقت بسيجي بودن؛ يعني بسيج تمام نيروهاي دروني و کاربستن آن‌ها در راه رسيدن به هدف متعالي.
بنابراين يک بسيجي به همت بلند، تصميم قاطع و اراده قوي براي خودسازي، و به کسب اخلاق فاضله و همت براي تصميم بر انجام وظيفه احتياج دارد.

جملات بالا از من نبوده ! مال بزرگانه !

ما همیشه نداشته ها مون رو نگاه می کنیم و نا امیدیم . اما الآن وقتشه که به داشته ها مون نگاه کنیم . به سرمایه های انسانی و ارزشمندمون . بسیجیان دلاوری که با حضورشان به ما ارزش و عزت داده اند . روح های بزرگی که در جبهه ها تا نقطه ی رهایی پیش رفتند .

میدونید نقطه ی رهایی یعنی چی ؟ یعنی رهایی . یعنی آمادگی . یعنی اعتماد به نفس . یعنی شادی و نشاط و قدرت . یعنی نقطه ی رهایی .

خودمان هم می دانیم که بسیجیان و شهادت ها به کجا رسیده بودند و برای چه مقدس شده و هستند !

بسیجیان سلحشور ! دلاور مردان و شیر زنان ! این هفته و تمام هفته ها بر شما مبارک ! به ما هم کمک کنید تا ما هم بسیجی باشیم .

 

ای ایران ای مرز پر گهر
ای خاكت سرچشمه هنر
دور از تو اندیشه بدان
پاینده مانی و جاودان
ای … دشمن ارتو سنگ خاره ای من آهنم
جان من فدای خاك پاك میهنم
مهر تو چون شد پیشه ام
دور از تو نیست اندیشه ام
در راه تو ، كی ارزشی دارد این جان ما
پاینده باد خاك ایران ما

سنگ كوهت دُر و گوهر است
خاك دشتت بهتر از زر است
مهرت از دل كی برون كنم
برگو بی مهر تو چون كنم
تا … گردش جهان و دور آسمان بپاست
نور ایزدی همیشه رهنمای ماست
مهر تو چون شد پیشه ام
دور از تو نیست ، اندیشه ام
در راه تو ، كی ارزشی دارد اين جان ما
پاینده باد خاك ايران ما

ایران ای خرم بهشت من
روشن از تو سرنوشت من
گر آتش بارد به پیكرم
جز مهرت بر دل نپرورم
از … آب و خاك و مهر تو سرشته شد دلم
مهرت ار برون رود چه می شود دلم
مهر تو چون ، شد پیشه ام
دور از تو نیست ، انديشه ام
در راه تو ، كی ارزشی دارد اين جان ما
پاینده باد خاك ایران ما

---

شوکه شدم!
ادامه مطلب

بعضی وقت ها بیداریم و فکر می کنیم داریم خواب می بینیم.....
و بعضی وقت ها خوابیم و فکر می کنیم بیداریم

به نظرم ارزش داره که آدم نیمی از عمرش رو بذاره دنبال یک استاد اخلاق خوب بگرده ! چیزی که این روز ها به سختی پیدا میشه !

آنروز كه عاشق جمالت گشتم ديوانه روى بى مثالت گشتم

 

ديدم نبود در دو جهان جز تو كسى بيخود شدم و غرق كمالت گشتم

 

امام خمينى (ره)

... غیبت نیست چون واقعیته !

چون صيد به دام تو به هر لحظه شکارم

 اي طرفه نگارم

از دوري صياد دگر تاب ندارم

رفته است قرارم

چون آهوي گم گشته به هر گوشه دوانم

تا دام در آغوش نگيرم نگرانم!

 

از ناوک مژگان چو دو صد تير پراني

 ور دل بنشاني

چون پرتوي خورشيد اگر رو بکشاني

 واي از شب تارم

دربند و گرفتار بر آن سلسله مويم

از ديده  ره کوي تو با اشک بشويم

با حال نزارم باحال نزارم!

 

برخيز که داد از من بيچاره ستاني

 بنشين که شرر در دل تنگم بنشاني

تا آن لب شيرين به سخن بازگشايي

 خوش جلوه نمايي

اي برده امان از دل عشاق کجايي

تا سجده گذارم تا سجده گذارم (تورا)

 

گر بوي تو را باد به منزل برساند

 جانم به لب آرد

ور نه  ز وجودم اثري هيچ نماند

جز گرد غبارم جز گرد غبارم!

 

                                          

 

 

تو کمان کشیده و در کمین ،که زنی به تیرم و من غمین

 

                              همه غمم بود از همین ، که خدا نکرده خطا کنی!

 

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

عشق می گوید به گوشم پست پست

 

                                      صید بودن خوش تر از صیادی است

 

 

 

هرگاه در ژرفاي گسترده عشق بازي ، حبيبي به وصال محبوبش  مي رسد، آيا جز شادي و عيش و مستي چيزي براي آن حبيب مي توان تصور كرد؟

مگر نه اينكه حضرت آيت الله العظمي تبريزي (ره) به وصال محبوبي كه سالها در عشق او،حبيب گونه مي سوخته رسيده است؟

 مگر نه اينكه مستي وصال دوست كه هر چه هست از اوست، نصيب اين آقاي بزرگوار شده است ؟

پس چرا مي گريم؟

مي گريم نه به اين منظر كه او به وصال معشوقش رسيده !

مي گريم چون مريدان بيچاره اي  همچون من و شما، مراد دلمان ، يكي از نزديكان محبوبمان ، همنشين دوست غائب از نظرمان را از دست داده ايم!

خدايا!

عزيز دل من!

او رفت چون تو مي خواستي!

در فراق يك يار همنشين تو و همنشين مهدي تو مي گريم، اما باز شكر تو را بجا مي آورم! چون تو مي خواستي!

تو فراق  او از ما خواستي و او را به وصال خودت رساندي تا ما قدر ياران و دوستان نزديك تو را بدانيم

 

به نقل از خاطرات و  ناگفته های یک حاج آقا (http://moslem110.persianblog.com/)

أَفَرَءَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ

عَلَى‏ عِلْمٍ وَخَتَمَ عَلَى‏ سَمْعِهِ وَقَلْبِهِ وَجَعَلَ

عَلَى‏ بَصَرِهِ غِشَاوَةً فَمَن يَهْدِيهِ مِن بَعْدِ اللَّهِ

أَفَلَا تَذَكَّرُونَ

مقام معظم رهبری: «جوان پاسداری را در مریوان

 دیدم كه با صد و هشتاد نفر از تهران بلند شده،

‌دو سال قبل رفته جبهه،‌امروز از آن صد و هشتاد نفر،‌

فقط او و دو نفر دیگر زنده‌اند، بقیه شهید شده‌اند.

 او هم هر لحظه آماده‌شهادت است! »

ادامه مطلب